به نام خدا

۷ مطلب با موضوع «فیلم کوتاه» ثبت شده است

نگاهی اجمالی به سی و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه/بخش دوم

نگاهی اجمالی به سی و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه/بخش دوم

 بچه‌ها بدون پدر و مادر و بی حامی، خانواده‌ها متلاشی و مشکل‌دار
رویکرد هر جشنواره‌ای ماحصل سیاست‌هایی ست که برای آن تعریف می‌شود؛ در غیر این صورت، سلایق افرادی که در انتخاب فیلم‌ها دخیل هستند و در درجه بعدی، فیلم‌سازان‌اند که در تعیین رویکرد یک جشنواره دخیل هستند. این مهم با بررسی محتوای تعداد فیلم‌هایی که با موضوع مشابه یا حول موضوع مشترک ساخته‌شده‌اند نمایان می‌شود. اما آنچه اهمیت دارد تصویری است که از جامعه و کشور ایران در منظر مخاطب داخلی و خارجی به‌واسطه‌ی فیلم‌های جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران ساخته و ارائه می‌گردد.
 در سی و هشتمین جشنواره فیلم کوتاه تعداد بالای فیلم‌هایی که در حوزه کودک و نوجوان و خانواده به جشنواره راه یافتند حکایت از مشی کلی رویداد سی و هشتم بر محوریت "سبک زندگی" دارد. با حسابی سرانگشتی تعداد فیلم‌هایی با موضوع و مضامین مذکور اکثریت فیلم‌ها را شامل می‌شوند؛ هرچند فیلم‌هایی با موضوع جنگ نیز تعداد قابل‌توجهی از فیلم‌ها را به خود اختصاص داده است.
 فیلم‌هایی که درباره و یا با موضوع کودک و نوجوان ساخته شدند دارای نقطه اشتراک مهمی هستند. در همه این فیلم‌ها بحرانی اساسی وجود دارد؛ کودک و نوجوان اغلب فیلم‌ها از نعمت پدر و مادر به دلایلی همچون طلاق یا ترک کردن؛ تنها صاحب یکی از آن‌هاست، فیلم‌های کوتاه داستانی نظیر "ملودی آبی"  به کارگردانی مریم سرجه پیما، "هرگز گاهی همیشه" شادی کرم وردی، "تی یره" مصطفی مهربان، "هشت‌سالگی" به کارگردانی رضا شاد، "گرگ" بهروز شمشیری، "گوزن" هادی بابایی فر، "جان داد" سهیلا پورمحمدی، "باغ‌وحش" نفیسه زارع، "گجو" سینا محمدیان و فیلم‌های مستندی مانند "شهیق" به کارگردانی الهام عادلی و "عروسک" الهه اسماعیلی را می‌توان ازاین‌دست فیلم‌ها ذکر نمود، یا ازجمله فیلم‌هایی مانند فیلم‌های کوتاه "هناسه" به کارگردانی میثم محمد خوانی و "زخم" سحر نور منور هستند که کودک و نوجوانِ فیلم هر دو نفر والدین را ندارند.
 از طرفی در فیلم‌هایی که پدر و مادر نیز حضور دارند؛ خانواده دارای شاکله مناسبی نیست و فرزند آنان شرایط مناسبی ندارد. به‌طور مثال در فیلم تلخی همچون "کپسول" به کارگردانی امیر پذیرفته که پدر و مادر هر دو حضور دارند، پدر در هیبت فردی ظالم و وحشی است، یا همچون فیلم کوتاه "برای بار دوم" ساخته لیلا اخباری که فرزند رابطه خوبی با پدر ندارد.
جشنواره فیلم کوتاهقصه‌های غالباً تلخی که در این فیلم‌ها روایت‌شده قطعاً به مذاق مخاطب داخلی خوش نخواهد آمد اما درعین‌حال بسیار موردپسند جشنواره‌های خارجی قرار خواهد گرفت؛ نسبت درصد فلاکت‌زدگی کودک و نوجوان و یا خانواده ایرانی در فیلم‌ها تناسب مستقیمی با استقبال از طرف مدیران جشنواره‌های خارجی دارد زیرا بهتر می‌تواند آنان را در  تحقق اهدافشان برای معرفی ایران و ایرانی به مخاطبانشان یاری نماید.
از بین فیلم‌های کوتاه مذکور جایزه بزرگ بخش مسابقه سینمای بین‌الملل که به اسکار ۲۰۲۲ معرفی خواهد شد، به فیلم «کپسول» ساخته امیر پذیرفته از ایران اختصاص یافت. این فیلم داستان پسر نوجوانی است که پدر ستمگر و وحشی‌اش او را از تحصیل محروم کرده و در مغازه‌اش برای جابجایی کپسول‌های گاز به کار گرفته است. او با توسل به زور و تنبیه فیزیکی فرزندش را از بازی فوتبال منع می‌کند درحالی‌که علاقه و استعداد خوبی در این ورزش دارد. روزی که قرار است مسابقات فوتبال و انتخابی بهترین بازیکن انجام شود دست این نوجوان توسط پدر ظالمش به کپسول گاز زنجیر می‌شود. پسر زنجیر به دست پا به توپ می‌شود اما در نهایت پدر او را با خود همراه می‌سازد.
انتخاب این فیلم به‌عنوان نماینده ایران سبب خوشحالی مسئولین و حاصل دوره عملکردی دبیر جشنواره معرفی شده، حال آنکه این فیلم با این محتوا چه دستاوردی از برای ایران در پی خواهد داشت جای تأمل دارد.
در طی سال‌های گذشته چنین فیلم‌هایی با مضامین ظلم به نوجوان و یا نوجوان بزهکار بسیار مورد استقبال جشنواره‌های داخلی و خارجی قرار گرفته و با تائید و تشویق همراه گشته و جایزه‌های بسیاری را دریافت کرده، به همین علت توجه فیلم‌سازان جوان به این نوع محتوا جلب شده است. نمونه آن را می‌توان فیلم کوتاه امتحان در دوره‌های گذشته جشنواره فیلم کوتاه ذکر کرد که بسیار مورد استقبال قرار گرفت؛ این فیلم در مورد دختر نوجوانی است که به‌واسطه پدر مجبور است ساقی مواد مخدر باشد. روزی مجبور می‌شود از ترس مدیر مدرسه بسته مواد را قورت داده و در سرویس بهداشتی آن را از طریق تحریک مصنوعی احیا کند.
در رویداد سی و هشتم به نسبت جشنواره‌های سال‌های گذشته تعداد کمتری از انواع فیلم‌هایی با موضوع نوجوانان بزهکار به چشم می‌خورد. در این دوره نیز فیلم کوتاه «ارفاق» که از جهت شاخصه‌های فنی فیلم خوش‌ساخت و همچنین به لحاظ قصه فیلم جذابی به شمار می‌رود و نامزد دریافت جایزه در بخش بهترین  کارگردانی بخش داستانی، بهترین فیلم، فیلم‌نامه، فیلم‌برداری و صدا گشت، از این دست فیلم‌ها است. ارفاق با بازی هوتن شکیبا داستان یاسر؛ دانش‌آموزی است که به همراه همکلاسی‌اش  برای معلم مدرسه دسیسه‌چینی می‌کنند. دانش‌آموز در مقابل امتناع معلم از ارفاق نمره، اقدام به خودزنی کرده و در این حین مدیر مدرسه سر می‌رسد و معلم مورد بازخواست قرار می‌گیرد. ماجرا تأسف بارتر می‌شود زمانی که معلم خوبِ مدرسه در قبال اخاذی پدر این دانش‌آموز برای رضایت دادن، به عملکردی مشابه با ماکیاول هدف وسیله را توجیه می‌کند، دست می‌زند.
فیلم  کوتاه «برای بار دوم» نیز که شرایط نابسامان یک دختر نوجوان را به‌واسطه خانواده‌اش به تصویر می‌کشد در دسته فیلم‌هایی با مضمون تکراری و البته مهمِ تقابل سنت-مدرنیته است. ساره دختر نوجوانی با تفکرات امروزی ست اما خانواده‌ای سنتی دارد و پدرش جانباز است. ساره مجبور است برای خروج از خانه چادر بپوشد اما در بین راه آن را داخل کیفش می‌گذارد. او علاقه‌مند بازیگری است و به‌صورت پنهانی و دور از چشم خانواده تمرین تئاتر می‌کند. در یکی از روزهای تمرین که قرار است کارگردان فیلم سینمایی بازیگر نقش اصلی خود را از بین بچه‌ها انتخاب کند مادرش از او می‌خواهد کپسول اکسیژن پدرش را شارژ کند اما او از این کار امتناع می‌کند. کارگردان ساره را به‌عنوان نقش اصلی انتخاب می‌کند اما او به دلیل ترس از مخالفت پدر ابراز پشیمانی کرده و منصرف می‌شود از طرفی نیز خبر از دست دادن پدر به او می‌رسد. تصویری که از این دختر و خانواده‌اش در این فیلم ارائه شده حاصل حمایت کانون پرورش فکری و همچنین موسسه ناجی هنر بوده است.
مضامین مشابه این فیلم در نقد تفکرات سنتی در فیلم کوتاه «هاجرو» به کارگردانی افشین اخلاقی ‌فیض‌آثار و فیلم مستند «عروسک» نیز دیده می‌شود. هاجرو داستان دختری ست که زیر سلطه برادرش است و به‌عنوان یک زن اختیار هیچ کاری را بدون اجازه او ندارد. مستند عروسک نیز با موضوع کودک همسری داستان دختری نوجوان است که همراه با پدر سنتی خود زندگی می‌کند و مستند به ماجرای جدایی پدر و مادر او و داستان ازدواج دختر نوجوان می‌پردازد.

جشنواره فیلم کوتاهاز سویی دیگر فیلم‌هایی که حوزه بزرگ‌سالان و مضامین خانوادگی را سوژه کرده‌اند نیز از وجاهت مناسبی برخوردار نیستند. فیلم‌هایی که در آن خانواده‌ها دارای ساختار صحیحی نیستند و تصویر تلخ و غم‌انگیزی از یک خانواده ارائه می‌کنند. فیلم‌هایی همچون «گجو» که در آن به‌تازگی پدر و مادر از یکدیگر جداشده‌اند و فرزندشان با شرایط جدیدی روبرو شده و فیلم کوتاه «باغ‌وحش» که مادر، خبر رفتن همیشگی پدر و زندگی جدیدشان را به دخترش می‌دهد. در این فیلم‌ها اگرچه با نگاهی مثبت می‌توان محتوای آن‌ها را از زاویه نقد و به تصویر کشیدن تلخی طلاق نگریست اما از سویی نیز مضاف بر اثر سوء ازهم‌پاشیدگی خانواده در ذهن مخاطب، منتج به اکراه در شکل گرفتن ازدواج و فرزند دار شدن خواهد شد.
 همچنین فیلم‌هایی مانند «هرگز گاهی همیشه» نامزد دریافت جایزه برای بهترین فیلم، بهترین کارگردانی و بهترین فیلم‌نامه ، «حالت تهوع» به کارگردانی مهرداد کبیری، «زوزه» امیر نجفی، «دکولاژ»عرفانه صادق زاده، «لبرکرووزوم  17» شروینه دیدنده و مستندهای «زرافشون» مهدی رجبیان و «پرواز را به خاطر بسپار» عماد باستانفرد و «رامخانه» احسان شادمانی در بخش تجربی نیز هر کدام به‌نوعی سبک زندگی مخدوشی را به تصویر می‌کشند.
نام فیلم کوتاه «هرگز گاهی همیشه» برگرفته از گزینه‌های پاسخ به سؤالات یک دانش‌آموز است که ترنج دختر مجرد بیست‌وهفت ساله باید در پاسخ به سؤالاتی راجع به "لذت از رابطه جنسی" و فکر کردن به "خودکشی" و مسائلی از این دست یکی از این سه گزینه را انتخاب کند. ترنج به دعوت مدیر مدرسه خواهرش تارا، نزد او رفته تا از تصمیم خودکشی خواهرش مطلع شود با وجودی که تارا منکر موضوع شده و ان را در حد شوخی بیان می‌کند. علاوه بر این فیلم، می‌توان از فیلم کوتاه «ناجی» امیرحسین بهاءالدینی و فیلم کوتاه «منطقه» اسما ابراهیم زادگان نیز با مضامین خودکشی نام برد. فیلم «دکولاژ» زندگی بیهوده جوانی ست که ناامید شده و ترجیح می‌دهد مهاجرت کند، سپس دوستش را که مخالف مهاجرتش بوده نیز با خود همراه می‌کند. فیلم «لبرکروموزوم 17 » که مربوط به یک بیماری وراثتی ضعف بینایی است که مادر خانواده در هنگام ازدواج آن را از همسرش پنهان کرده و پدر ابراز نارضایتی دارد و عنوان می‌کند که اگر از ماجرا اطلاع داشت فرزند دار نمی‌شد. اما دختر جوان این خانواده که قصد مهاجرت دارد از فروپاشیدن زندگی خواهر و وضعیت خانواده خود عبرت گرفته و تصمیم می‌گیرد موضوع را با نامزدش در میان بگذارد و این عمل نکته مثبت فیلم است.
جشنواره فیلم کوتاهاز فیلم‌های مهم دیگر جشنواره فیلم کوتاه «ویار» حورا طباطبایی و «پرتاب ناگهانی یک فیل» نازنین چیت‌ساز درباره سیاست جمعیتی است، مسئله‌ای که هم‌اکنون به یکی از چالش‌های اساسی کشور تبدیل شده است و در جشنواره‌های گذشته نیز محل توجه بوده است. فیلم ویار برنده مدال ایسفا در جشنواره سی و هشتم ماجرای زنی حامله است که برادر و همسر و پسردایی‌اش می‌خواهند او را از درگذشت پدر مطلع کنند. در خلال داستان این زوج در غیاب یکدیگر برای این دو نفر از سختی‌هایی که متحمل شده‌اند در و دل می‌کنند. زن از بی‌توجهی‌های مرد و زودهنگام بودن و رنجه‌ای بارداری می‌گوید و مرد از تحمل بداخلاقی‌های زن و مراعاتی که باید بکند می‌گوید.
در مقابل؛ فیلم «پرتاب ناگهانی یک فیل» ساخته نازنین چیت‌ساز در زمره فیلم‌های امیدبخش در این زمینه است که امثال چنین فیلم‌هایی نیاز به حمایت دارند. این فیلم داستان زوجی که در ابتدا با یکدیگر پیمان می‌بندند به نویسنده‌های بزرگی تبدیل شوند اما زن می‌گوید نظرش تغییر کرده و می‌خواهد زندگی کند و بچه‌دار شود اما مرد اصرار دارد آن را تا هنگام چاپ کتابش به تعویق بی اندازد، این مسئله سبب رنجش زن شده اما ورود یک بچه به خانه آن‌ها برای پس گرفتن توپش، فضا را تغییر می‌دهد.
ازجمله فیلم‌های دیگر جشنواره سی و هشتم که نیاز به تقویت امثال آن‌ها در جشنواره‌ها است فیلم کوتاه «اتاق عقد» به کارگردانی حسن حبیب زاده و «جاده بی‌انتها» مهدی مرعشی است. اتاق عقد با بازی و تدوین خوب، قصه زوجی ست که زن جوان در روز عقدِ دختر همسایه در اتاق عقد خودش، عاشقانه‌ها و خاطراتش با همسر شهیدش را مرور می‌کند و فیلم جاده بی‌انتها از دسته فیلم‌های سیاه و سفید و سرد جشنواره است اما تفاوتش با فیلم‌های جشنواره‌ای جوانه زدن امید در پایان فیلم است.

اما دسته دیگر از فیلم‌های جشنواره فیلم کوتاه که به نسبت کل فیلم‌ها تعداد قابل‌توجهی به شمار می‌آید اختصاص به موضوع جنگ و آسیب‌های پیرامون آن دارد. فیلم‌هایی با مضمون اثرات تلخ جنگ، همواره یکی از سوژه‌های ثابت جشنواره‌های مختلف است و از طرفی ذیل فیلم‌های جشنواره پسند خارجی نیز قرار دارد.
 شعار صلح جهانی در سال‌های گذشته باهدف جهانی‌سازی به یکی از شعارهای پر سروصدای مجامع بین‌المللی تبدیل شده و در این راستا لازم است در هر کشوری به‌ویژه در کشورهای مسلمان هر آنچه و به تشخیص آن‌ها؛ نشانی از خشونت و جنگ دارد تعدیل یا تغییر یابد. این اصل به‌عنوان یکی از بندهای سند توسعه پایدار موسوم به سند 2030 است که به کشورها ابلاغ شده و در کشور ما نیز توسط دولتمردان و سیاست‌گذاران دولت پیشین در بخش‌هایی به مرحله اجرا در آمده است. بنابراین به دلیل حمایت‌های داخلی و خارجی برای اجرایی کردن سند 2030 جشنواره‌ها نیز به‌عنوان بخشی از حوزه فرهنگ در امر اجرای بندهای هفده‌گانه این سند سهیم بودند. به همین دلیل فیلم‌هایی؛ عمدتاً در بخش داستانی، با  مضامین تلخ و سیاه در نکوهش جنگ و به تعداد بالا تولید شدند؛ بی‌آنکه تفکیکی میان جنگ و دفاع و تبیین صحیح آن، در میان باشد، باوجودی که ایران خود قربانی جنگ بود و مردم آن دفاع تحسین برانگیزی را در حافظه تاریخ ثبت کردند.

فیلم‌هایی که در جشنواره سی و هشتم با موضوع جنگ تولیدشده‌اند برخی مربوط به جنگ ایران و عراق است و تعدادی نیز به دلیل شرایط کنونی و دوقطبی‌هایی که اخیراً در کشور به وجود آمد، درباره کشور افغانستان و جنایت‌های طالبان در این کشور است. فیلم‌های کوتاهی نظیر «لیلا» به کارگردانی مجتبی اسپنانی، «خط‌های سفید» جلال ساعد پناه، «ماشوم» حسن میرزا محمدی، «ارغوان» محمد پهلوان، «گندم» هاشم مرادی و مستندهای کوتاهی مانند مستند خوب «مادری از دارخوین» ایوب مروانی پور، «شهیق» الهام عادلی، «تانک شب» امیررضا زرین و مستند «صندلی» محمدباقر شاهین برنده جایزه بهترین کارگردانی بخش مستند را می‌توان نام برد.
فیلم کوتاه لیلا در فضایی خسته و افسرده روایت می‌شود که زنان مقابل محوطه پادگانی منتظر همسران خویش هستند. در این میان لیلا برای شناسایی جسد سوخته برادرش فراخوانده می‌شود و هم‌زمان خبر شهادت همسرش به او می‌رسد. زن پس از اصرارهای مسئول مقر، دیدن جنازه را می‌پذیرد؛ او با دستی مواجه می‌شود که سالم مانده و تنها عکس‌العملی که از این زن  مشهود است برخواستن و بازگشت مجدد بر سمت جسد و انداختن انگشتر در انگشت دست او است!
مستند صندلی نیز که در مقایسه با سایر فیلم‌های مشابه اشاره به مبارزه و دشمنی دشمن کرده است؛ داستان پسر بچه ایست که خانواده‌اش توسط داعشی ها به شهادت رسیدند. این کودک که خود را به خواب زده و در بین وسایل پنهان شده، نجات می‌یابد.
به‌ این ‌ترتیب عمده فیلم‌های بخش مسابقه ملی در جشنواره سی و هشتم شامل مضامین ذکرشده هست و تعداد اندکی که نام آن‌ها به دلیل اطاله مطلب ذکر نشده نیزشاخصه مهم و فراتری از فیلم‌های یاد شده ندارند. به‌عنوان مثال فیلم «جان داد» که ژست روشنفکری دارد یا فیلم «پرواز را به خاطر بسپار» که فردی با التقاط فکری را روایت می‌کند. بنابراین مطالعه انجام شده نشانگر آن است که نمی‌توان ادعای دبیر جشنواره مبنی بر اولویت دادن به برخی شعارها را به راحتی پذیرفت. از طرفی نیاز به بررسی کارشناسانه  است که فیلم‌هایی که به دلیل محتوا و مضامین از ورود به جشنواره جامانده‌اند در چه حدی بودند و چه محتوایی داشته‌اند که نامناسب‌تر از برخی فیلم‌های پذیرفته شده بودند. به‌ویژه تحقیق و بررسی در مورد فیلم‌هایی که از حمایت دولتی نیز برخوردار شدند اهمیت زیادی دارد و تا حدودی عملکرد مدیران مربوطه را عیان می‌کند، باید دید مدیران از تولید چه فیلمی حمایت کردند و مجوز ساخت صادر کرده‌اند؛ حال آنکه همان فیلم حمایت شده از راه یافتن به جشنواره و دریافت مجوز اکران باز مانده است. با این حال نکته مهمی که از درون‌مایه جشنواره و توزیع جوایز آن احصا می‌شود این است که در صورت ادامه روند موجود و عدم تحول در متن و فرا متن جشنواره، رویداد آینده نیز به همین منوال رقم خواهد خورد و هنرمندان جوان مبتنی بر این نوع الگوی توزیع جوایز، فیلم‌های آینده خود را تولید خواهند کرد.

فیلم کوتاه مورس

فیلم کوتاه مورس


فیلم کوتاه مورس؛ برنده جایزه بهترین کارگردانی فیلم داستانی و بهترین فیلم بخش مسابقه جشنواره فیلم کوتاه
سانسور حاکم است یا سیاست؟

فیلم کوتاه مورس به کارگردانی روناک جعفری که نامزد دریافت جایزه‌های بسیاری شد، از خسرو گلسرخی شاعر و نویسنده مارکسیستی نام می‌برد که قبل از انقلاب اعدام شد. اما مضمون فیلم با آنچه در واقعیت برای گلسرخی اتفاق افتاده تطابق ندارد و کارگردان با ادعای ساخت فیلمی سورئال! از این سوژه برای اعتراض و هجمه به واقعیتی مانند عدالت در جامعه امروزی استفاده کرده است.
 🎞مورس ماجرای کشف علت حکم اعدام شخصی به نام خسروست که دوستانش با طرح نقشه ای و با متقاعد ساختن بهرام؛ دوست و هم بندی خسرو پی به واقعیت ماجرا می‌برند.
 آن‌ها در مکان متروکه‌ای جمع می‌شوند تا با احضار روح خسرو توسط شخصی به نام «سید علی شاه» که ادعا می‌شود علت بسیاری از مرگ های مشکوک را کشف کرده! واقعیت ماجرا را بفهمند. آن‌ها می‌خواهند از روح بپرسند علت مرگ خودکشی بوده یا اعدام، با سیانور خودکشی کرده یا چیز دیگر، کجا خاک شده و... و روح با زبان مورس پاسخ می‌دهد که تیرباران شده است.

در فیلم دو بار جریان خوابی تعریف می شود که خسرو گفته او را کشته‌اند و با نامی دیگر در مکانی دفن کرده‌اند همچنین صحنه‌ای با مکث طولانی، انبوهی از پرونده‌هایی را به تصویر می کشد که مشخص نیست صاحبان آن‌ها چه سرنوشتی داشته‌اند! اما خسروِ این فیلم از آن دسته محکومینی به نظر می‌رسد که از زندان گریخته و در نقش سید علی شاه در پی شخصی‌ست که او را لو داده است.

حضور فیلمی که با حمایت انجمن سینمای جوان ساخته شده و سه جایزه دریافت کرده و این گونه صریح و فراتر از یک فیلم انتقادی، انگشت اتهام را به سوی حکومت نشانه رفته، با صحبت‌های دبیر جشنواره از سیاست‌های حاکم بر جشنواره و همچنین انتقادها از سانسورها در تضادی آشکار است.

وایپ/روبش را در پیام‌رسان‌ها دنبال کنید
@irwipe

فیلم کوتاه کپسول

فیلم کوتاه کپسول

معرفی فیلم کوتاه کپسول به اسکار 2022
کدام شاخصه داوران خارجی را متفق‌القول کرده؟ وحشیگری پدر یا نگون بختی پسر
از بین ده‌ها فیلم ایرانی و خارجی پذیرفته شده در سی و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، جایزه بزرگ بخش مسابقه سینمای بین‌الملل که به اسکار ۲۰۲۲ معرفی می‌شود، به فیلم «کپسول» ساخته امیر پذیرفته از ایران اختصاص یافت. به نقل از ابوالفضل جلیلی تمام داوران مهربانانه متفق‌القول این فیلم را انتخاب کردند.  

کپسول داستان پسر نوجوانی‌ست که پدر ستمگر و وحشی‌اش او را از تحصیل محروم کرده و در مغازه‌اش برای جابجایی کپسول‌های گاز به کار گرفته است. او با توسل به زور و تنبیه فیزیکی فرزندش را از بازی فوتبال منع می‌کند در حالی که علاقه و استعداد خوبی در این ورزش دارد. روزی که قرار است مسابقات فوتبال و انتخابی بهترین بازیکن انجام شود دست این نوجوان توسط پدر ظالمش به کپسول گاز زنجیر می‌شود. پدر حتی مانع از بازی زنجیر بدست پسر می‌شود!

انتخاب این فیلم به عنوان نماینده ایران سبب خوشحالی مسئولین شده و دبیر جشنواره آن را حاصل دوره عملکردی خویش معرفی می‌کند، حال آنکه این فیلم با این محتوا چه دستاوردی برای ایران در پی خواهد داشت اهمیتی ندارد!

وایپ/روبش را در پیام‌رسان‌ها دنبال کنید:
@irwipe

جشنواره فیلم کوتاه| ترس خود را جابه‌جا می‌کند

جشنواره فیلم کوتاه| ترس خود را جابه‌جا می‌کند

جشنواره فیلم‌ کوتاه | ترس خود را جابه‌جا می‌کند
کارگردان: ملیکا غلامی و ایمان صالحی

فیلم کوتاه «ترس خود را جابه‌جا می‌کند» به کارگردانی مشترک «ملیکا غلامی و ایمان صالحی»، در جشنواره امسال به عنوان بهترین فیلم‌نامه و بهترین‌ فیلم معرفی شد.
موضوعِ فیلم؛ نگرانی‌های زنِ باردار و انتقال جنین به بدنِ همسرِ او و تجربه‌ی تغییرات هورمونی و ترس‌های شایع این دوران برای یک مرد، از موضوعات جذاب و تقریبا بکر بود.
عوامل فیلم با پرداختن بهتر این سوژه، می‌توانستند سبب ارتقای دانش و به‌تبعِ آن، همراهی و همدلی مردان نسبت به همسران باردارشان شوند.
اما نمایش فوران احساسات منفیِ مرد و نهایتا مرگ او در اثر عدم تحمل بارِ روانی ناشی از بارداری، باعث شد این فیلم سندی در جهت نمایش «تبعیض علیه زنان» آن‌هم در سطحِ امر ذاتی و تکوینی گردد.
رد پای نگاه جشنواره‌ای و روندی که از سال‌های گذشته پایه‌ریزی شده و به فیلم‌سازان جوان راه و رسم دریافت جایزه را نشان داده، در این فیلم کوتاه نیز مشهود است. قانون ″سقط جنین″ و ″سیاست‌های ضد جمعیتی″ در این سال‌ها از موضوعات قابل توجه جشنواره‌های گوناگون به حساب می‌آید.
 در بخشی از فیلم پزشک به مرد می‌گوید جنین هشت ماهه را سقط کند و رفتار زن در مواجهه با این نظر، طعنه‌ای معنادار به قانونِ عدمِ سقط جنین بعد از چهارماهگی است.
این فیلم، با رویکردی ضد سیاست‌های جمعیتی؛ تعریفی یک‌سویه از بارداری ارائه داده و آن را به نگرانی‌ها و ترس‌ها که البته قابل انکار نیست، تقلیل داده است.
زنِ باردار، «مجرای خلقتِ الهی» است و باروری، برای حفظ زندگی، قدرت و نشاطِ شایانی به زن می‌دهد و هماهنگ با اقتضائات وجودیِ اوست.
 او جمعِ اضداد است، از طرفی خوشحال است که موجودی را در بطن دارد و در عین حال نگران است که در حقِ جنین‌اش کوتاهی نکند، بنابراین نمایش یک‌جانبه نگرانی‌ها، سبب ناامیدی است.

 قصه‌ای که در ترس خودش را جابجا می‌کند؛ روایت شده، مصداق خارجی ندارد و از منطق عقلی برخوردار نیست. زن باردار است و از شربت ویتامینی خارجی تغذیه می‌کند. او دچار ترس شده و مرد به او می‌گوید «با این ویتامین‌ها سم هم بخوری، بچه مثل من قوی میشه» اما با مراجعه به پزشک مشخص می‌شود بچه‌ای در میان نبوده! پزشک به آن‌ها میگوید جنین تجزیه شده یا از ابتدا بچه‌ای نبوده و ورم بوده است!! ناگهان و به دلایل نامعلوم، مرد، حامل جنین می‌شود. در نگاه نمادین؛ حفظ نسل به مدت معدودی به مرد به عنوان نماد حاکمیت می‌رسد اما او قادر به حفظ نسل نیست و می‌میرد.
در صحنه پایانی فیلم، زن که حالا افسرده شده با گشودن در یخچال جنین یا قلبی را مشاهده می‌کند که رگش به شربت ویتامین خارجی متصل و در حال تغذیه است. در واقع جنینِ در حال تغذیه، امیدی می‌پروارند که پرورش نسل از دست حاکمیتِ پُر مدعا خارج شده و نسل جدید هم‌چنان به حیات خود ادامه می‌دهد آن‌هم با شربتِ خارجی!
این فیلم کوتاه با چنین محتوایی، به عنوان برگزیده جشنواره فیلم کوتاه و نامزد چند بخش برای دریافت جایزه معرفی شده است، حال آنکه در شرایط فعلی، کشور با معضل پیرشدگی جمعیت و چاله جمعیتی روبروست! 

روبش را در پیام‌رسان‌ها دنبال کنید.
@irwipe

جشنواره فیلم کوتاه | زنجیر

جشنواره فیلم کوتاه | زنجیر

جشنواره فیلم کوتاه | زنجیر

کارگردان: امید ادیب پور

یکی از نامزدهای دریافتِ بهترین کارگردانی در بخش فیلم تجربی، فیلمِ «زنجیر» به کارگردانیِ «امید ادیپ‌پور» است.
فیلمی خوش‌ساخت، با ریتمی مناسب و استفاده مناسب از تصاویرِ انیمیشنی برای انتقالِ مفهوم.
موضوعِ اثر، موضوعی چالشی و دردناک در ارتباط با دخترِ بدسرپرستی است که بعد از طلاقِ والدینش، توسط پدرش شکنجه شده، مورد تجاوز قرار می‌گیرد و به قتل می‌رسد.
فیلم در کشاکش پدر با مردکی که احتمالا وجدان اوست جریان می‌یابد، و در پایان با صدای واقعی که پرده از واقعیت داشتن این ماجرا برمی‌دارد، خاتمه می‌یابد.
این اثر برای آگاه‌سازی والدین، بهزیستی‌ها و... فیلم مناسبی است اما این حجم از تلخی بدون دادنِ هیچ راه‌حلی آن‌هم در قواره‌ی بین‌المللی، شاید مناسب نباشد. فیلمی که به نمایشِ مردانِ بی‌کفایت، تکیه‌گاهانِ سست ایرانی می‌پردازد و سببِ ایجادِ نگرشِ منفی مخاطبین عام و جهانی به مردان ایرانی می‌شود، آن‌هم در موضوعی که جهان‌شمول است و با توجه به آمار در کشورهای دیگر شدیدتر است.

وایپ را در پیام‌رسان‌ها دنبال کنید
@irwipe

جشنواره فیلم کوتاه | همیشه گمشده‌ای هست

جشنواره فیلم کوتاه | همیشه گمشده‌ای هست

جشنواره فیلم کوتاه به روایت «وایپ»
همیشه گمشده‌ای هست
حاکمیت ظالمِ اسیر سنت‌ها و مبارزه علیه آن

این پویانمایی به کارگردانی «مسعود صفری»، به عنوان فیلمی خوش‌ساخت محسوب می‌شود که در مواجهه با آن می‌توان تحلیل‌های متفاوتی ارائه داد.
این فیلم کوتاه؛ داستانِ درخت خشکیده‌ای در مکانی است که لجن‌زاری جلوی آب روانِ کوه را می‌گیرد و با تمامِ توانِ خود بدنبال گرفتنِ حیات از موجوداتِ آن ناحیه است که درخت با نور خورشید توانسته کمی تحمل کند و تلاش می‌کند، لجن‌زار را نابود کند به همین دلیل از ریشه‌هایش دل می‌کند و در نهایت آب را به قیمت دادن جانش، جریان می‌دهد؛ اما به واسطه‌ی آب جاری شده، یکی از شاخه‌هایش، جوانه می‌زند.
در تحلیل روان‌شناختی، مشکلات انسان‌ها و عدمِ تغییر آنان، عمدتا به علت وابستگی به ریشه‌های معیوب و تعصبات است و برای تغییر و بالندگی نیاز است از ریشه‌ها بُرید تا جانی دوباره گرفت.
در تحلیلِ فلسفی، تزاحم میان خیر و شر همواره وجود دارد. شر تمام توان خود را برای نابودی و ایجاد ناامیدی به کار می‌گیرد اما در نهایت خیر است که با کورسوی نور هدایت احساس مسئولیت کرده و برای نجات حیات، از جان خود می‌گذرد.
در تحلیل جامعه‌شناختی، می‌توان لجن‌زار را حکومتِ فاسد و دیکتاتوری دانست که میل دارد هیچ اندیشه‌ای جز اندیشه‌ی خودش در جریان نباشد اما همواره در جامعه انسان‌هایی هستند که از نوری خارج از محدوده جامعه خود بهره‌مند هستند و حاضرند برای تغییر ساختاری، از ریشه‌های خود بگذرند و جان بدهند! و این جان‌دادن، حیات را به دیگران بازمی‌گرداند.
در تحلیلِ سیاسی فیلم، با توجه به محل لجنزار و القائان آن؛ این مفهوم در آن مستتر است که حاکمیت ایران، لجن‌زاری نشان داده شده که با تمامِ قدرت سعی در نابودیِ حیاتی غیر از خود را دارد و در این میان، درخت خشکی که نماد مردم محروم و تحت ستم حاکمیت است، در پی نجات مردم مظلوم ایران، با نابودیِ حکومت است!.
 در پایان این مرد درختی، اعتراض خود را با دمیدن در سازی چوبی از تَنَش، به گوش همگان رسانده و با لرزه افکندن بر اندام کوهستان، جریان حیات را از درون کوه بیرون می‌کشد و تمام ایران را زنده و سیراب می‌کند!!
:warning:از منظر و زوایای مختلف، که این پویانمایی بررسی شد، امکان تعمیم دادن آن به موضوعی بجز اعتراض علیه حاکمیت و سنت‌ها، بسیار بعید به نظر می‌رسد! و نکته قابل تأمل اینکه، این فیلم کوتاه حاصل مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی است!!

وایپ را در پیام‌رسان‌ها دنبال کنید
@irwipe

جشنواره فیلم کوتاه | چند فیلم خوب

جشنواره فیلم کوتاه | چند فیلم خوب

جشنواره فیلم کوتاه به روایت وایپ
چند فیلم خوب از جشنواره

مینی‌بوس
«ابوذر حیدری» این فیلم کوتاه را بر اساس ماجرایی واقعی ساخته است. روایتی از زائرانی جان‌برکف، که به قصد زیارت کربلا در زمان حاکمیت رژیم بعث، با مینی‌بوسی به‌ظاهر خراب، مسیر کوفه تا کربلا را که به طریق الفرات معروف بوده، پیاده طی می‌کنند و در این مسیر با مصائب زیادی روبرو می‌شوند. موضوع فیلم قابلیت تبدیل شدن به یک فیلم سینمایی جذاب و پرکشش را دارد.

راز پیژامه بابا

این پویانمایی هنرمندانه به کارگردانی «حسین جمشیدی» و «علی تقوایی» با نگاهی کودکانه به موضوع لباس به عنوان هویت و فرهنگ یک کشور پرداخته است. استفاده خلاقانه از حروف‌نگاری، به تشدید القای احساس، منجر شده است.
راز پیژامه بابا به‌درستی لباس‌هایی که نماد غرب و شرق هستند را برای مخاطب کودک با استفاده از نمادهای شناخته شده، به چالش کشیده؛ هم‌چنین نفوذ و تسلط بیگانگان به‌ویژه غرب را، با تمسخر لباس بومی و سنتی، نمایش داده است.

وایپ را در پیام‌رسان‌ها دنبال کنید
@irwipe