نعیمه شیخ‌الاسلامی /روز نهم

💬خواب، آرامبخش و سقف سه فیلم امروز خانه جشنواره بودند که تماشای سقف بدلیل کشدار بودن حوصله سر بر بود.

💬فیلم خواب کمی حساسیت‌برانگیز بود و کارگردان پس از جلسه نشست فیلم از خبرنگارانی که معتقد بودند به آنان توهین شده معذرت خواهی کرد.

💬امروز نیز شاهد فیلم دیگری بودیم که توانسته بود به بهانه جنگ دوازده روزه از فارابی بودجه بگیرد!! عوامل فیلم و به خصوص نویسنده آن، در جلسه نشست رسانه‌ای فیلم شروع به بیانیه خوانی کرده بود که یحتمل بتواند همه را راضی نگه دارد. بودجه حاکمیتی گرفته و در جشنواره هم شرکت کرده از آن سو با بیانیه‌خوانی سعی دارد رضایت تحریم‌کنندگان را نیز جلب کند! 

💬و اما بررسی کوتاه فیلم‌ها 

🎞فیلم خواب: فیلمساز سوژه اصلی این فیلم را یک زوج مقید و متشرع معرفی می‌کند که هیچ یک از زندگی‌شان راضی نیستند! مرد بواسطه خوابی که می‌بیند زندگی ایده‌آل و رؤیایی‌اش را رقم می‌زند. 

 دوگانگی بین واقعیت و رؤیا که مرد به آن دچار است او را به جنون و دیوانگی سوق داده و در فضای فیلم قابل تسری دادن به افراد جامعه است! به گونه‌ای که فیلم، مذهب و چهارچوب‌های موجود را در تقابل با خواسته‌ها و تمایلات درونی و ایده‌آل معرفی کرده که با هم ناسازگارند، در صورتی که در واقعیت این اتفاق هیچ ارتباطی با اعتقاد فرد ندارد و برای هرکسی ممکن است رخ دهد! اما فیلم می‌گوید زیست جامعه ایرانی همان توهینی است که من کردم، نه از زندگی فعلی‌اش راضی‌ست و نه میتواند به ایده‌آلش برسد بنابراین در این دوگانگی دچار اختلال روانی می‌شود.

🎞فیلم آرامبخش: الناز شاکردوست بازیگر و سعید زمانیان کارگردان فیلم از انصرافی‌های حضور در جشنواره فیلم فجر بودند. کارگردان در یک استوری اعلام کرد دوست ندارد اثرش داوری شود. این کار او دست پیش گرفتن بود زیرا فیلم به طور قطع نامزد نمی‌شد. دختری که اکنون به چهل سالگی رسیده و مجرد است. حاکمیت و خانواده سنتی‌اش مانع از مستقل بودن او هستند و به این واسطه در مسیر گرفتن حضانت فرزند خوانده ممانعت ایجاد می‌کنند. او طغیان می‌کند اما فیلمساز به هدفش نمی‌رسد و تماشاگر در انتخاب بین این دختر و مامور حاکمیت کاملا سمت دختر نیست.

🎞فیلم سقف: بودجه فارابی برای فیلمی کسل‌کننده و کشدار هدر شده تا فیلمساز با زبانی الکن به حاکمیت هجمه کند و مردمش را تخریب. جنگ دوازده روزه تنها وسیله‌ایست برای گرفتن بودجه. حاکمیت پول داده تا فیلمساز نسخه براندازی و شوریدن بدهد؛ هرچند فیلم به لحاظ فنی بی‌ارزش است.