معصومه عمرانی
🔸با گذری کوتاه در وقایع اخیر دنیا، میتوان به وضوح دریافت که ایرانِ پس از جنگِ رمضان، ایران قبل نخواهد بود، جایگاه ایران در دنیا و منطقه متحول شده و توانسته قدرت خود را به نمایش بگذارد، حتی اگر فرعونیان آن را انکار کنند.
سادهاندیشی است که تصور کنیم این جنگ و این نمایش اقتدار تنها به ابعاد نظامی، اقتصادی و سیاسی مرتبط میشود. چهبسا دشمن با شکست مفتضحانه در عرصه نظامی فشار خود را روی سایر حوزهها بهویژه فرهنگ بیشتر کرده است.
🔸هرکس، در هر جایگاه و پست و مقامی، موظف است به گونهای عمل کند که در راستای تحولات ایجاد شده و متناسب با جایگاه قدرتمند و تمدنیِ در حال شکلگیری باشد.
در همین راستا، وقت آن رسیده که سینما، تلویزیون، شبکههای نمایش خانگی، صحنههای تئاتر و موسیقی رخت عوض کرده، خود را متناسب با شأن ملت فهیم و فرهیخته ایرانِ اسلامی بیارایند.
🔸فقط طی همین یک سال و اندی خون هزاران شهید که در راس آنها امام شهید امت قرار دارد تصویری عزتمندانه و فاخر از ایران و ایرانی به جهان نمایش داد. تصویری از کشور و ملت بزرگی که قدرتش را از خداوند گرفته است، تصویری از کارکرد دینداری و جهانبینیِ اسلامی در ایجاد قدرت، تصویر مردمی که ایثار و امید را زندگی میکنند و همدلی و خیرخواهی را نفس میکشند، تصویر عینی و ملموسِ مقاومت، تصویر یک ایرانِ قوی.
کمترین و بدیهیترین «وظیفه» مسئولین امر این است که اجازه ندهند این تصویر دچار خدشه شود؛ همانگونه که رهبر معظم انقلاب؛ امام سید مجتبی خامنهای در پیام خود به مناسبت حج بیان نمودند، «آینده متعلّق به امّت اسلامی و تمدن نوین اسلامی است و هر یک از ما میتوانیم به اندازه همّت، ظرفیت و مسئولیت خود در تحقّق این آینده و نزدیکتر شدن به آن ایفای نقش کنیم.»
🔸نکته بسیار مهمی که از نگاه مسئولین مغفول مانده، سبک زندگی و فرهنگیست که چهرههای به اصطلاح هنری به جامعه تزریق میکنند.
روزی نیست که خبری از رویدادهای تماما ضدفرهنگِ «جامعهی به ناحق هنری نام گرفته» نباشد.
🔸آقای وزیر ارشاد!
همهی نهادهای فرهنگی عریض و طویل!
ما از شما مطالبه داریم!
چرا تئاترهایی که خوانندگی زن در آنها محور است مجوز میگیرد؟
چرا خوانندگی زنان در مکانهای فرهنگیِ رسمی به امری عادی بدل شده؟
چرا غالب رویدادهای برگزار شده بدون حجاب اتفاق میافتد؟
چرا اصطلاحا هنرمندان به سادگی هرچه تمام تر از هنجارشکنیهایشان نمایشگاه برگزار میکنند؟
چرا حضور چهرهها در فضای مجازی تا این حد ولنگار است؟
چرا پشت صحنهی کارهای مجوزدار در بستر اینترنت و شبکه نمایش خانگی هیچ تناسبی با فرهنگ ایرانی اسلامی ندارد؟
و از همه مهمتر؛ چرا مواجههی مسئولان امر با این چراها به گونهایست که گویی یک نفر از زمان گذشته آمده و از آنها مطالبه دارد!؟
چرا عزمی برای رسیدگی و برخورد با اوضاع فرهنگی جامعهی هنری که سرریز آن فضای عمومی جامعه را میسازد وجود ندارد؟
چرا مفاهیم مقدسی چون حفظ اتحاد دستمایهی بیمایگی مسئولین شده؟
🔸وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی!
معاونت فرهنگی و هنری وزارت!
سازمان سینمایی!
بنیاد سینمایی فارابی!
سازمان اوج!
حوزه محترم هنری!
علاوه بر موارد ذکر شده غالب آثار راهیافته به جشنوارههای سینمایی خارجی و بخش زیادی از آثار نمایش داده شده در جشنوارههای داخلیِ فیلم و تئاتر، بهویژه در سالهای اخیر، تصویری عزتمندانه و لطیف نیست و نمایش سیاهی و فلاکت و عقبماندگی است.
🔸این مقوله تنها در ساخت آثار مرتبط با جنگهای تحمیلی و حوادث پیرامونی آن خلاصه نمیشود، بلکه نکته مهمتر این است که هر اثری با هر موضوعی باید در بستر ایرانِ قوی روایت شود.
🔸لازم است این مهم در تعریف پروژهها، تایید فیلمنامهها، انتخاب داوران، تعیین جوایز و همه شئون برگزاری جشنوارهها به تمام وجه مورد اهتمام قرار بگیرد.
🔸تشکیل زنجیرههای انسانی حول زیرساختهای فناوری و عمرانی، حضور مستمر مردم در خیابانها، رشادت لرها با اسلحه برنو، بمباران پایگاه نظامی آمریکا با جنگندههای اف پانزده، جنایت جنگی لامرد، فاجعهی میناب، اقبال بیش از پیش بسیجیها به ایستهای بازرسی درست دقایقی پس از هدف قرار گرفتن آنها، تعمیر زیرساختها طی فقط چند ساعت، ناکام ماندن عملیات ربایش اورانیومهای ذخیرهشده در اصفهان، شهادت شهدای مظلوم ناو دنا، تشییع رستاخیزگونهی امام شهید، فرود موفقیتآمیز هواپیمای ایرانی در یمن
تنها بخش بسیار کوچکی از اتفاقات یک سال اخیر است که هر کدام میتواند دستمایه ساخت دهها اثر ارزشمند باشد.
🔸همچنین، توجه به روایت خارجی و منطقهای هم بیش از پیش موضوعیت و اهمیت پیدا میکند.
در درجه اول تلاش برای ایجاد روایت صحیح برای آنکه مردم مسلمان منطقه نسبت به ایران دچار خطای محاسباتی نشوند و وحدتِ ایجاد شده حفظ شود؛ و دوم تولید آثار نمایشی برای مخاطب خاص خارجی.
🔸با وجود این شرایط و چنین مطالباتی، همچنان در شرایطی به سر میبریم که فیلمسازی که بارها زاویه خودش را با ایرانِ اسلامی «اعلام کرده» با یک موضعگیریِ نه خنثی که اگر دقیق شویم باز هم به نفع دشمن، مسئولین را سرگرم میکند و بیشتر از قبل کار میسازد!
البته، اگر بتوان این را سرگرم کردن مسئولین نامید و عمدی پشت آن نباشد!
طایفهای از قشر اصطلاحا هنرمند، همیشه به طرق مختلف قانون را دور میزنند و دون شان ایرانِ اسلامی رفتار میکنند، اما باز هم پرکار باقی میمانند. نمونهی ساده آن مقابلهی علنی با قانون پوشش است که آثار مخرب آن به جامعه سرایت کرده است.
