زهرا خندان
از وقایع دانشگاه‌ها، از تیر ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۸ و جنگ ترکیبی ۱۴۰۱ باید مستندها ساخته می‌شد و باید مستندها به مخاطبان عام ارائه می‌شد. باید از دستگیرشدگان و اعترافات‌شان برنامه‌ها روی آنتن می‌رفت.
با ورود مستندسازی به این وقایع می‌شد ریشه‌شناسی کرد و عوامل را بازشناسی نمود! این مهم در وقایع دانشجویی بعد از کودتای دی‌ماه و اوج بی‌اخلاقی‌ها در بدنه‌ی علمی کشور بیش از پیش اهمیت دارد و نباید در چند تحلیل خلاصه شود و ماجراها به چند کلیپ چنددقیقه‌ای که برای اینترنشنال فرستاده شده خلاصه شود! باید با بررسی علمی و مستند به ثمره‌ی «بی‌عدالتی در نظام آموزشی»، «تاثیر اساتید بی‌پایه در دانشگاه‌ها»، «عدم اقدامات مناسب و بهنگام تشکل‌های دانشجویی» و «حمایت‌های نانوشته‌ی جریانات سیاسی در بدنه‌ی قدرت کشور» و… پرداخت.
پرداخت‌های مستند و حتی مناظرات که در معرض دید مخاطبان عمومی قرار بگیرد، خواهد توانست از اقدامات هیجانی و آلت دست شدن بخشی از دانشجویان جلوگیری کرد و جلوی خائنین را گرفت.
