معصومه عمرانی
🔸در بیانیه گام دوم بندی وجود دارد ناظر به آینده و ایجاد امید.
« پیش از همهچیز، نخستین توصیهی من امید و نگاه خوشبینانه به آینده است. بدون این کلید اساسیِ همهی قفلها، هیچ گامی نمیتوان برداشت. آنچه میگویم یک امید صادق و متّکی به واقعیّتهای عینی است. اینجانب همواره از امید کاذب و فریبنده دوری جستهام، امّا خود و همه را از نومیدی بیجا و ترس کاذب نیز برحذر داشتهام و برحذر میدارم. در طول این چهل سال -و اکنون مانند همیشه- سیاست تبلیغی و رسانهای دشمن و فعّالترین برنامههای آن، مأیوسسازی مردم و حتّی مسئولان و مدیران ما از آینده است. خبرهای دروغ، تحلیلهای مغرضانه، وارونه نشان دادن واقعیّتها، پنهان کردن جلوههای امیدبخش، بزرگ کردن عیوب کوچک و کوچک نشان دادن یا انکار محسّنات بزرگ، برنامهی همیشگی هزاران رسانهی صوتی و تصویری و اینترنتی دشمنان ملّت ایران است؛ و البتّه دنبالههای آنان در داخل کشور نیز قابل مشاهدهاند که با استفاده از آزادیها در خدمت دشمن حرکت میکنند. شما جوانان باید پیشگام در شکستن این محاصرهی تبلیغاتی باشید. در خود و دیگران نهال امید به آینده را پرورش دهید. ترس و نومیدی را از خود و دیگران برانید. این نخستین و ریشهایترین جهاد شما است.»
🔸غالب آنچه در سینمای امروز به چشم میخورد، نهتنها القای امید نیست، بلکه یک نمایش تلخ، مایوسکننده و از بینبرندهی انگیزه است.
برخی آثار یک گزارهی نادرست و توهمی را محور روایتشان قرار میدهند.
برخی یک معضل بسیار نادر را به غلط به کل جامعه تعمیم میدهند و موجب ایجاد خطای محاسباتی و اضطراب کاذب در مخاطب میشوند.
برخی از یک واقعیتِ جاری تحلیلهای مغرضانه ارائه میدهند طوری که مخاطب در برابر خود یک بنبست تاریک میبیند.
برخی تصویر زیبا و روشنی به نمایش میگذارند با این قید که این خوشیها مربوط به شرایط زمانی و مکانی و افراد خاص است و از دسترس مخاطب عام خارج!
در بسیاری موارد به اسم ساخت اثر اجتماعی، تصویری نصفهنیمه از جامعه ارائه میدهند و مبنا را بر برجستهسازی نقاط ضعف و انکار نقاط قوت میگذارند.
جالب اینکه گویی یک گزاره نانوشته در بین برخی سینماگران وجود دارد که اثر هرچه تلخ و سیاه و حالخرابکنتر باشد، اثر اجتماعی بهتریست!
و البته آثار امیدوارکنندهای که در بستر واقعیتهای جامعه روایت شده، دارای تحلیل منصفانه و حتی ارائه راهکار باشد، راوی موفقیتهای ملت و توانمندی آنان باشد و انگشت گذاشته روی نقاط قوت هم کم نیست. اما آنگونه که باید مورد اقبال قرار نگرفته و حتی توسط بخشی از جامعه سینمایی پس زده میشوند.
🔸اهمیت امید به آینده فراتر از یک حس درونیست، این امید موتور محرک حرکتِ رو به جلوست، ابزار برداشتنِ موانع و بهکارگیری ارادههاست، سلاح ایستادگی در برابر سرزنشها و خنثیکنندهی جنگ رسانهایِ شیطان است.
سینما با آیندهنمایی میتواند نقش بزرگی در تحقق این اهداف داشته باشد.
🔸شاید این آرزو در قلب هرکس که دل در گرو پدر شهید امت دارد گذشته باشد که ای کاش تا وقت ظهورِ فرزند حسین زنده بمانم و به وقت رجعت، با آقای شهیدم تجدید دیدار کنم.
و ناگهان دلش غنج رفته که وقتی آقای ما اینقدر دوستداشتنیست، پس دیدن روی امام معصوم چه حلاوتی دارد؟! و همین نقطه عطفی باشد برای ایجاد انگیزه و شتاب در حرکت رو به جلو.
حالا اگر همینها با هنرهای تصویری به مخاطب نمایش داده شود اثری به مراتب بیشتر خواهد داشت.
⬅️ دگرگونی نظم دنیا و حاکم شدن تمدن عظیم اسلام -به صورت جزئی نابودی اسرائیل، آزادی لبنان، استقلال سوریه، رهایی شیعیان آذربایجان و…-، وقایع متصل به ظهور، مواسات حاکم بر جامعه مهدوی، تقاص پس دادن جانیانِ خرد و کلان، ترسیم جامعه ایمانی با همه ابعاد عبادی، اعتقادی و اخلاقیِ آن، جهش علمی، بالا رفتن وسعت وجودی انسانها و دغدغههایشان، تعالی طبیعت و بسیاری موضوعات ریز و درشت دیگر، مفاهیم متعالیست که میتواند دستمایه ساخت آثار جذاب سینمایی شود. هم محوریت یک اثر باشد و هم سایر موضوعات در بستر آن روایت شوند.
این در حالیست که تعداد آثار ساخته شده در فضای اینچنینی، در همهی قالبها اعم از فیلم کوتاه، سریال، پویانمایی و حتی سرود و نماهنگ به قدری اندک است که شاید به زحمت به انگشتان دست برسد!
🔹تذکر این نکته ضروری است که برخی موضوعات بیان شده حتما و قطعا به نظارت متخصصان دینی نیاز دارند تا نتیجهی عکسِ اراده از آن دریافت نشود.
